یادداشت مدیر هرمزگانی وزارت ارشاد در سوگ مدیر موزه موسیقی

همیشه با نام کوچکم وگاهی امیر  صدایم می کرد ،صدایی پر  از مهربانی و خوش نوایی. گویا موهبت صدایی که با آن به زیبایی قرآن را تلاوت میکرد بر همه عناصر گفتارش سایه انداخته بود، پر طنین ،باصلابت و دلنشین؛ از نخستین روزهایی که پا به عرصه فرهنگ گذاشتم

نامش را مرتب می شنیدم آن هم به نکویی.

گذر زمان ‌و سرنوشت مرا به تهران و ستاد وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی رساند، نخستین دیدارهای کاری و اداری ما از  سال ۹۲ به بعد آغاز شد، علی مراد خانی معاون هنری بود و من مشاور اجرائی معاونت فرهنگی، دو حوزه کاری مستقل و جدا از هم،سلسله مراتب اداری اقتضا

می کرد نظامات اداری رعایت شود اما مهربانی او بود که دیوار این فاصله های مرسوم به سرعت برداشته و هر روز از تجربیات این مدیر کاربلد فرهنگ و هنر نکته های ارزشمندی نصیبم می شد،

در شناخت دقیق حوزه کاری، ارتباط عمیق عاطفی با ذینفعان و مراجعان و ایده پردازی برای تاسیس کارهای جدید حرف نداشت.

عمق نفوذ عاطفی مراد خانی در بین اصحاب فرهنگ و هنر را به مناسبتی در جلسه ای که برای بزرگداشت استاد شجریان برگزار شد دریافتم، زمانی که همایون شجریان مانند فرزندی به صحبتش گوش می داد، یا در هم صحبتی با فرزند محمود دولت آبادی که از جانب او برای

انجام کاری به وزارتخانه آمده بود.

این نمونه ها تنها گوشه ای از ارتباطات عاطفی این مرد بزرگ است که دیگر در میان ما نیست.

مراد خانی ایجاد هیچ فاصله ای با مردم را به خاطر جایگاه اداری خود برنمی تابید، خندان بود و پر از مهر،صفا و فروتنی؛ ما جنوبی ها فانوس بدست بدنبال مهر و محبتی هستیم خالصانه، این شد که به زودی شیفته مرام مردی شدم که لوطی گری در آن موج می زد.

با هر تماس دوستانه و از سر تواضعش به دنبال گره گشایی بود از کار مردم.

هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق....

🔻علی مرادخانی، معاون سابق هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ایران و از مدیران بعد از انقلاب در زمینه موسیقی، دوشنبه ۱۷ خرداد در پی ابتلا به کرونا در ۶۳ سالگی درگذشت.

آخرین سمت مرادخانی مدیر موزه موسیقی در تهران بود.

کمک به تاسیس "خانه موسیقی ایران" با همکاری هنرمندان موسیقی ایران در سال های پس از انقلاب یکی از اقدامات علی مرادخانی محسوب می‌شود.