اندر فواید زندگی در بندرعباس و ریختن گازوییل به دریا

البته مهم تر از آن برنامه گذراندن روزهای زوج کنار دریا است که پیشنهاد خواهرم بود.

اما به نظرم این برنامه یک ربطی به پسر چشم رنگی پارک دارد که هروقت خواهرم را می بیند، یک جوری می شود که بعدش خواهرم دو ساعتِ تمام با تلفن حرف می زند.

مادرم هم دریا را خیلی دوست دارد، برای همین تفاله های چای را در دریا می ریزد تا ماهی ها هم برای عصرانه چای بخورند.

مادربزرگم لباس ها را در آب دریا می شورد اما من هنوز نمی دانم که این کار چه کمکی به زندگی ماهی ها می کند؟

من هم دریا را خیلی دوست دارم برای همین برگه های کتابم را یکی یکی پاره می کنم و به دریا می ریزم تا ماهی ها باسواد شوند.

پدرم می گوید ماهی خیلی خوب است اما از بس سختگیری زیاد شده ما نمی توانیم با قایق خودمان ماهی بگیریم چون ما را می گیرند و به قول پدر، ماهی مان می کنند.

دوست پدرم مرد خیلی خوبی است. او از برادرش گازوئیل می گیرد و می برد برای خارجی های مظلومی که گازوئیل ندارند و به جایش گوشی موبایل و لباس می آورد.

مثلا برای خود من یک شلوار جین آورد که خیلی خیلی قشنگ است.

دوست پدرم خیلی هم مهربان است. بعضی وقت ها که پلیس ها دنبالش هستند، تمام گازوئیلش را در دریا می ریزد تا ماهی ها هم برای ماشین هایشان گازوئیل داشته باشند.

به نظرم پلیس ها نمی دانند که او چقدر مهربان و فداکار است و گرنه حتما از او تقدیر و تشکر می کردند.

فکر می کنم نقش دریا در زندگی مسئولان هم خیلی پررنگ است به خاطر همین فاضلاب شهری را در دریا می ریزند تا ماهی ها فکر نکنند فقط ما فاضلاب داریم و یک وقت احساس محرومیت فاضلابی بهشان دست ندهد.

حتما مسئولین ما خیلی دریا را دوست دارند که می گذارند کارخانه ها ضایعاتشان را در دریا بریزند اما خواهرم می گوید اینکه دریا آلوده شده است به خاطر این است که مسئولان، کارشان را درست انجام نمی دهند و مواظب دریا نیستند.

من فکر می کنم خواهرم خیلی خنگ است و این حرف ها را همان پسر چشم رنگی توی پارک یادش داده چون مسئولین ما خیلی مهربان و خیلی وظیفه شناس و کار درست هستند و اینکه دریا آلوده شده، همه اش تقصیر خارجی هاست و تنها راه درمان این است که بلندتر بر سرشان فریاد بزنیم و مشتمان را کوبنده تر بر سرشان بکوبیم.

#طنزیم:
هدیه شفیعی/ بندرعباس