هنر نزد مدیران هرمزگان است و بس

فرقی هم نمی کند که دولت مستقر از چه طیف و جنس‌ و جریان سیاسی باشد، گویی همگی وظیفه دارند نگاهبان شش دانگ شاخص های سرشکستگی و حافظ این جایگاه تاسف آور باشند.

حکایت شاگرد اولی مستمر استان در این جایگاه، حکایت شاگرد رفوزه ای است که در پس سال ها درجا زدن و عقب ماندگی های درسی و تحصیلی، دیگر نه شرمسار از خانواده و نه نگران از نگاه سنگین اطرافیان است، گویی به این کاهلی و بیخیالی چنان انس گرفته که دیگر اراده ای برای بالا کشیدن خود از این باتلاق ندارد.

نمایندگان هرمزگان در مجلس و هیچ یک از ارکان حاکمیتی در استان نیز حتی خود را موظف به توضیح برای مردم نمی دانند.

رنجنامه بیکاری و فلاکت در استان هرمزگان وقتی جگرسوز می شود که ببینیم سرتاسر استان را شهرک و مجتمع و منطقه و قطب اقتصادی و تولیدی گرفته که فقط دودشان به چشم مردم می رود.

آن هم نه صنایع خُرد و بومی، بلکه صنایع بزرگ و مادر که به نحوی تامین کننده بخش عظیمی از درآمد کشور و به تعبیری  شاهرگ حیات اقتصادی مملکت به شمار می روند.

در کنار این همه ظرفیت صنایع بزرگ، برخورداری استان از دو منطقه آزاد تجاری، بنادر ملی و تخصیص بیش از ۶۰ درصد حجم صادرات و واردات کشور، همگی نشان می دهد که چه هنر والای مدیریتی و تبحر خارق العاده ای باید در کار باشد که با این ظرفیت ها بتوان استان را در شاخص های فقر و فلاکت و بیکاری در صدر جدول استانهای کشور نشاند و نگه داشت.

مثل بازیکنی که خود را در چارچوب دروازه خالی حریف تک و تنها ببیند و در نقش یک اسطوره افسانه ای، به جای گل کردن توپ، آن را به خارج از دروازه شوت کند.
همین قدر بعید.
همین قدر شگفت انگیز.

در کنار گزارش های پی در پی مرکز آمار ایران که از بالاترین نرخ بیکاری در استان هرمزگان با نرخ بالای ۱۵ درصد حکایت دارد، مصاحبه جدید مدیرکل تامین اجتماعی استان و اشاره وی به افزایش ۳۰ درصدی افرادی که در سال گذشته مقرری بیمه بیکاری گرفته اند، گزارش مرکز آمار ایران را کامل و تایید می کند و نشان می دهد این ترازوی نامیزان، به سمت سنگین تر شدن کفه بیکاران جدید در برابر استخدام شدگان سنگینی می کند.

همین مقام استانی اذعان داشته هم اکنون نیز ۲ هزار و ۳۲۲ نفر مقرری بگیر بیکاری داریم که در حقیقت تعداد افراد بیکار شده ماه های اخیر به دلایل مختلف از تعدیل نیرو گرفته تا تعطیلی واحد صنعتی و اتمام پروژه را جار می زند.

همه این آمار ملی و استانی سند گویای بی تدبیری مسوولان استان و بی خیالی و بی تفاوتی نمایندگان هرمزگان در مجلس است که با این همه فرصت و منابع، فقط به لفاظی و انتساب القابی نظیر پایتخت و قطب اقتصادی و اقتصاد دریا محور به استان بسنده کرده اند.

نکته تاسف بار این که نه مدیریت عالی و میانی استان، نه نمایندگان مجلس، نه رسانه و مردم و نه گروه های اجتماعی و صنفی و سیاسی یک لحظه و یکبار هم نمی پرسند که خروجی این القاب و گزافه گویی ها و نمایش های رسانه ای و ژست های مردمدار چیست و برای زهر حقیقت شاگرد اولی استان در فقر و فلاکت و محرومیت و بیکاری، چه جواب و پادزهری دارند.

این جماعت مسوول اگر به یک پرسش، فقط به یک پرسش پاسخ دهند کفایت می کند؛ اینکه استان سمنان چه ظرفیت و منابعی در اختیار دارد که در شمار استان های با کمترین نرخ بیکاری است که هرمزگان از آن محروم است؟!

پاسخ احتمالی و چه بسا قطعی در یک عبارت است و بس: «هنر و تخصص در مدیریت»...