فرهنگ و هنر هرمزگان یتیمی گرفتار میراث خواران

از فرهنگسرای طوبای بندرعباس بگوییم که ابتدا چندین و چند سال با یک ترکمانچای فرهنگی و با بهایی نزدیک به رایگان واگذار شد به رخنه کنندگان عرصه فرهنگ و رسانه و پس از آن بنایی که با بودجه فرهنگ و ارشاد ساخته شده بود با بهانه بی سندی به تازگی توسط شهرداری تصاحب و تملک شد و شهرداری نیز آن را به جای بدهی به تامین اجتماعی واگذار کرد تا تتمه حیثیت زیرساخت فرهنگ و هنر به حراج و تاراج رود.

مهمانسرای فرهنگ و ارشاد نیز در همین روند ابتدا به شهرداری و سپس به گفته مدیرکل فرهنگ و ارشاد به سرعت به نام حوزه علمیه سند خورد.

تالار مرکزی مجاور اسکله نخل ناخدا نیز که به گفته مسئولان وقت ۱۰ سال قبل حدود ۱۰ میلیارد هزینه نشاندن ستون های آن شد بر اساس خبرهای جدید، به شهرداری واگذار شد.

در این شرایط عجیب نیست که تالار آوینی نیز که با بودجه میلیاردی و از جیب مردم ساخته شدو روزگاری میزبان بهترین و فاخرترین هنرمندان و رویدادهای فرهنگی و هنری کشور از حسین علیزاده تا شجریان ها و لیلی افشارها بود، به جایی برای میتینگ های سیاسی در ایام انتخابات تبدیل شود و در سراشیبی سرنوشت افول کرده اش اکنون نیز لابد از سر قرابتی، محل برگزاری سیرک گردد چرا که مستاجری قوی تر از موجر دارد.

اکنون بر چه باید تاسف خورد؟

بر مدیریتی خاموش و وانهاده در برابر این تعرضات آشکار؟

بر شهرداری که پول مردم را خرج ساخت فرهنگسرا می کند اما فرهنگسرای ساخته شده و حاضر و آماده را ابتدا تصاحب و بعد تهاتر می کند؟

بر شورایی که داشتن نماینده ای فرهنگی و رسانه ای در آن نیز دردی از آن دوا نکرده و داشتن و نداشتنش بی توفیر است؟

بر انفعال مدیریت عالی و عدم دخالتش در این لگدمال و منکوب و تاراج کردن ساحت های فرهنگی؟

بر نمایندگان مجلسی که هیاهوی گاه به گاهشان برای هرچیزی هست جز فرهنگ و هنر؟

یا بر اصحاب رسانه ای که به جای فریاد بر این جفاها و بازخواست صادرکندگان مجوز، به دنبال بلیت سیرک در تالاری نامیده شده به نام شهید آوینی هستند تا تناقض و تعارض به عرش اعلا برسد؟!