پایان هژمونی آمریکا در جنگ با ایران

آمریکا با بودجه یک تریلیون دلاری نظامی و اتکا به مجتمع صنعتی‑نظامی خود وارد جنگ شد، اما با معادله‌ای نابرابر روبه‌رو گشت. ایران با موشک‌های بالستیک و پهپادهای ارزان‌قیمت، هزینه‌هایی «نمایی» به واشنگتن تحمیل کرد؛ در مقابل، هر موشک پاتریوت یک میلیون دلار آب می‌خورد و رهگیرهای تاد تا ۱۲ میلیون دلار. شعار «آمریکا اول» در عمل به «آمریکا در باتلاق» تبدیل شد.

پس از ۴۰ روز، نه براندازی رخ داد، نه تنگه هرمز باز شد و نه اعتبار ازدست‌رفته بازگشت.

ایران؛ گلوگاه استراتژیک اوراسیا

موقعیت ایران فقط به ذخایر عظیم نفت و گاز (دومین ذخایر گازی جهان) محدود نمی‌شود. این کشور گره‌گاه کلیدی دو کریدور بزرگ جهانی است: «ابتکار کمربند و جاده» چین (جاده ابریشم جدید) و «کریدور حمل‌ونقل بین‌المللی شمال‑جنوب» به طول ۷۲۰۰ کیلومتر که هند، ایران، روسیه و آسیای مرکزی را به هم متصل می‌کند.

این شبکه زمان و هزینه حمل‌ونقل را ۳۰ تا ۴۰ درصد نسبت به کانال سوئز کاهش می‌دهد. کریدور رقیب (IMEC) که آمریکا با مشارکت هند، اتحادیه اروپا و عربستان طراحی کرده، هنوز بر زمین مانده است. ایران نه فقط یک کشور، که «تقاطع تمدن‌ها و مسیرهای تجاری» است.

پایان پترودلار؛ طلوع پترویوان

ایران با اهرم تنگه هرمز، معادله دلار را برهم زد. اکنون کشتی‌ها تنها با مجوز سپاه و پرداخت عوارض به یوان می‌توانند عبور کنند. این اقدام، پایه‌های پترودلار را که ۸۰ سال منبع تأمین مالی و نظامی‌گری آمریکا بود، سست کرده است. چین بزرگترین خریدار نفت ایران (بیش از ۹۰ درصد صادرات نفت خام ایران) و عربستان است و قرارداد ۲۵ ساله ۴۰۰ میلیارد دلاری ایران‑چین، ساختار انرژی جهان را بازنویسی می‌کند. دلارزدایی دیگر یک شعار نیست؛ واقعیتی است که در تنگه هرمز رقم می‌خورد.

جهان چندقطبی؛ ائتلاف شرق در برابر غرب منزوی

نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد ۳۶ درصد اروپایی‌ها آمریکا را «تهدید» می‌دانند و فقط ۱۲ درصد آن را متحد نزدیک ارزیابی می‌کنند. در سوی مقابل، ایران به همراه چین و روسیه، هسته اصلی یک ائتلاف شرقی را شکل داده‌اند. پیوستن ایران به بریکس و سازمان همکاری شانگهای، این ائتلاف را مستحکم کرده است. چین با ۳۰ درصد تولید صنعتی جهان (بیش از دو برابر آمریکا) و خرید ۱۹ درصد نفت روسیه و ۱۵ درصد نفت عربستان، قطب نمای اقتصاد جهان را به شرق چرخانده است.

پیروزی مطلق با اراده مردم

آمریکا با وعده «نابودی ایران» وارد جنگ شد و با «التماس برای باز کردن تنگه» خارج می‌شود. ایران نه تنها نظام خود را حفظ کرد، که قدرت منطقه‌ای خود را به قدرت جهانی تبدیل نمود. از کریدور شمال‑جنوب تا پترویوان، از ائتلاف شرق تا افول ناتو، همه نشانه‌های یک نظم نوین است. ایرانی که ۴۰ روز زیر بمباران ایستاد، امروز بر میز مذاکره هم شرط می‌گذارد. برگ برنده نه در پنتاگون، که در اراده مردمی است که زیر موشک‌ها «الله‌اکبر» گفتند.

برای دنبال‌کردن تحلیل‌ها و گزارش‌های مرتبط با حوزه غرب‌شناسی، رسانه های معاند، پهلوی، اپوزیسیون و گروهک‌های ضدانقلاب به صفحه «دیده‌بان غرب» مراجعه کنید./ فارس