شاخص فلاکت در هرمزگان سه رقمی شد/ رتبه چهارم افزایش نرخ فلاکت

از نظر رتبه بندی نیز نام هرمزگان با وجود موقعیت ویژه، منابع و معادن و بنادر و جزایر و مناطق آزاد ، پس از استان های محرومی مانند ایلام ، لرستان، کردستان و کرمانشاه در جایگاه پنجم قرار گرفت.

این در حالیست که از نظر سرعت رشد نرخ شاخص فلاکت نیز استان هرمزگان با رتبه چهارم ، یکی از بیشترین جهش های آماری را تجربه کرده است.

شاخص فلاکت چیست و چرا هرمزگان گرفتار آن شده؟

شاخص فلاکت از جمع نرخ بیکاری و نرخ تورم به دست می‌آید. هرچه این عدد بالاتر باشد، فشار اقتصادی روی مردم بیشتر است.

آثارش روی زندگی مردم مشخص است:

در کوتاه‌مدت قدرت خرید پایین می‌آید و استرس مالی زیاد می‌شود.

در میان‌مدت فقر و بدهی رشد می‌کند و در بلندمدت نابرابری عمیق‌تر شده و سرمایه انسانی آسیب می‌بیند.

حالا سؤال اصلی اینجاست: چرا هرمزگان با وجود بنادر بزرگ، صنایع فولاد و آلومینیوم، معادن و حجم بالای تجارت، مدتهاست یکی از استان‌های با شاخص فلاکت بالاست؟

مشکل اصلی در توسعه نامتوازن و فاصله زیاد بین تولید ثروت و توزیع آن است.

ثروت بنادر و صنایع بزرگ بیشتر به سمت شرکت‌ها و نیروهای متخصص غیربومی می‌رود.

بیکاری ساختاری، به‌ویژه میان جوانان بومی، بالاست.

آموزش‌ها با نیاز واقعی صنایع هماهنگ نیست و بخش زیادی از جمعیت در حاشیه شهرها و سکونتگاه‌های غیررسمی زندگی می‌کنند و تورم بالا هم هزینه‌های زندگی را سنگین‌تر کرده است.

نتیجه این شده که استان ثروت تولید می‌کند، اما مردم سهم متناسبی از آن نمی‌برند.

برای تغییر این وضعیت، چند کار ضروری است:

اولویت واقعی به استخدام نیروی بومی در صنایع، مهارت‌آموزی هدفمند و رایگان، توسعه صنایع کوچک و پایین‌دستی، کنترل حاشیه‌نشینی و افزایش مسئولیت اجتماعی صنایع بزرگ.

هرمزگان ظرفیت تبدیل شدن به استان مرفه را دارد؛ به شرطی که توسعه از حالت «تولید ثروت برای دیگران» به سمت توانمندسازی واقعی مردم تغییر کند .

این موضوعیست که لابه لای سخنرانی ها و خطابه های کلیشه ای و شعارزده ،انفعال در برابر افزایش نرخ بیکاری و تورم و نداشتن برنامه های عملیاتی و کاربردی برای مهار آنها و ضعف های نظارتی نمایندگان مجلس و عدم مطالبه گری عملی آنها و دیگر گروهها و اقشار اجتماعی اثرگذار گم شده است.